داستان کوتاه – خرگوش در مدرسه شنا

نکته جالبِ زندگی این است که ارزشِ چیزها را تازه وقتی می‌فهمی که شروع به ترک کردنت می‌کنند. وفتی که از دستشان می دهی.

وقتی موهایم از سیاه به خاکستری و در نهایت سفیدِ تبدیل شد، تازه فهمیدم جوانی چه ارزشی دارد.

در عین حال، شروع کرده‌ام به درکِ واقعیِ درس‌هایی که در این مسیر آموخته‌ام

 

درس اول: از نقاط قوتت شروع کن

اولین درسی که آموخته‌ام این است که همیشه باید از نقاط قوت خود شروع کنیم.

از همان سال‌های اول مدرسه، همه تمرکزشان بر اشتباهات ماست و کارهایی که به درستی انجام نمی دهیم

داستان خیالی‌ای هست درباره‌ی یک خرگوش. خرگوش را در مدرسه‌ی خرگوش‌ها ثبت‌نام کردند.

مثل همه‌ی خرگوش‌ها، او در پریدن عالی بود ولی در شنا کردن نه.

آخر سال، در درس «پریدن» نمره‌ی بالایی گرفت اما در شنا رد شد.

پدر و مادرش نگران شدند و گفتند:

«پریدن را فراموش کن، در آن که خوبی! روی شنا تمرکز کن.»

خرگوش را به کلاس خصوصی شنا فرستادند. حدس بزنید چه اتفاقی افتاد؟

خرگوش فراموش کرد که چگونه بپرد!

و در مورد  شنا… تا حالا خرگوشی را دیده‌ای شنا کند؟

 

اگرچه برای ما مهم است که بدانیم در چه چیزهایی خوب نیستیم، اما باید قدر خوبی‌هایمان را نیز بدانیم. زیرا تنها نقاط قوت ما هستند که می‌توانند به ما انرژی لازم برای اصلاح نقاط ضعفمان را بدهند.

 

درس دوم: ارزشِ واقعیِ «به‌دست آوردن»

دومین درسی که آموخته‌ام این است که «یک روپیه‌ای که به‌دست آورده‌ای» ارزشش خیلی بیشتر از «پنج روپیه‌ای است که پیدا کرده‌ای».

دوستی برایم از خواهرزاده‌ی هشت‌ساله‌اش تعریف می‌کرد.

دخترک همیشه از صبحانه شکایت داشت. آشپز هر کاری می‌کرد، باز هم ناراضی بود.

در نهایت دوستم او را به فروشگاه برد و یکی از غذاهای آماده را خرید.

بچه باید بسته را باز می‌کرد، کمی آب اضافه می‌کرد و بعد غذا را دو دقیقه در مایکروویو می‌گذاشت.

وقتی آماده شد، گفت: «خیلی خوشمزه‌ست!»

چرا؟ چون خودش آن را درست کرده بود!

در زندگی خودم هم فهمیده‌ام هیچ چیز مثل به‌دست آوردن با تلاشِ خود، لذت‌بخش نیست.

چیزهایی که هدیه گرفته‌ایم یا به ارث برده‌ایم، معمولاً قانون «ساده به‌دست آمده، ساده از دست می‌رود» را دنبال می‌کنند.

به‌گمانم ارزشِ واقعیِ هر چیز را فقط وقتی درک می‌کنیم که برایش زحمت کشیده باشیم.

 

درس سوم: هیچ‌کس همیشه برنده نیست

سومین درسی که آموخته‌ام این است که هیچ‌کس همیشه صددرصد موفق نمی‌شود.

زندگی پر از چالش است؛ گاهی می‌بری، گاهی می‌بازی.

باید از پیروزی لذت ببری،

اما اجازه نده غرور وارد ذهنت شود، چون همان لحظه در مسیرِ شکست قرار گرفته‌ای.

و اگر با شکست روبه‌رو شدی، آن را بخشی طبیعی از زندگی بدان.

خودت یا دیگران را سرزنش نکن؛ فقط بپذیر، سهم خودت را در آن ببین، یاد بگیر و ادامه بده.

نکته‌ی مهم این است: وقتی می‌بازی، «درس گرفتن از آن را از دست نده».

 

درس چهارم: فروتنی و قدردانی

چهارمین درسی که آموخته‌ام اهمیتِ فروتنی است.

گاهی وقتی چیزهای زیادی در زندگی به‌دست می‌آوری، از خودت می‌پرسی آیا واقعاً لایق همه‌ی آن‌ها هستی؟

اینجاست که به ارزشِ «قدردانی» می‌رسی.

چیزهای زیادی هست که باید بابتشان سپاسگزار باشیم:

والدین‌مان، معلمان‌مان، و بزرگ‌ترهایی که برای ما زحمت کشیده‌اند — بیش از آنچه بتوان جبران کرد.

 

بسیاری از مردم فقط روی کاستی‌ها تمرکز می‌کنند، چون هیچ‌کس کامل نیست.

اما پیش از هر چیز باید آنچه دریافت کرده‌ایم را ببینیم و قدردان باشیم.

هیچ چیز در زندگی پایدار نیست،

اما وقتی رابطه‌ای به پایان می‌رسد،

به‌جای تلخ شدن، باید یاد بگیریم از خاطرات خوبِ آن دوران لذت ببریم.

 

درس پنجم: تلاش برای برتری

پنجمین درسی که آموخته‌ام این است که همیشه باید برای تعالی  تلاش کنیم.

یکی از راه‌های رسیدن به تعالی و برتری این است که به کسانی نگاه کنیم که از ما بهترند.

یاد بگیر چه چیزی را متفاوت انجام می‌دهند، از آن الگو بگیر.

اما برتری، چیزی نیست که از بیرون تحمیل شود.

باید از درون حسش کنیم، باید به وسواس مثبت تبدیل شود.

باید ذهن، قلب و روح‌مان را درگیر کند.

برتری و تعالی یک عمل نیست، بلکه یک عادت است.

به یاد جمله‌ای از یک شعر می‌افتم:

«دستی که به سوی هدف دراز می‌کنی، همیشه باید بلندتر از آن چیزی باشد که می‌توانی بگیری.»

این یعنی «بهشت روی زمین».

در نهایت، تنها رقیب واقعی تو، خودت هستی.

 

درس ششم: هرگز در برابر سختی‌ها تسلیم نشو

ششمین درسی که آموخته‌ام این است که در برابر سختی‌ها هیچ‌وقت تسلیم نشو.

سختی‌ها بی‌خبر می‌رسند.

می‌توانی غرق در ترحمِ خود شوی یا شجاعانه و  با وقار با آن روبه‌رو شوی.

 

همیشه به خاطر داشته باش:

**فقط آتش است که فولادِ خالص و مرغوب می‌سازد.**

 

دوستی برایم داستانی از دختر هشت‌ساله‌اش تعریف کرد.

دختر  ساعت‌ها تلاش می‌کرد تا پازل سختی را کامل کند اما موفق نمی‌شد.

پدرش گفت: «ببین، چرا امشب رهاش نمی‌کنی؟ فردا ادامه بده.»

دختر با نگاهی مصمم گفت:

«ولی پدر ، چرا باید تسلیم شوم و ولش کنم؟ همه‌ی قطعات پازل  که اینجا هستند ! فقط باید آنها را  درست کنار هم بگذارم!»

اگر به اندازه‌ی کافی صبر و پافشاری کنیم،

می‌توانیم هر مشکلی را از زاویه درستش ببینیم و حل کنیم.

 

 

برگرفته از سخنرانی آقای عظیم پرم‌جی، رئیس و مدیرعامل شرکت Wipro